مهمان گرامی، خوش‌آمدید!
شما قبل از این که بتوانید در این انجمن مطلبی ارسال کنید باید ثبت نام کنید.

نام کاربری
  

گذرواژه‌
  





جستجوی انجمن‌ها

(جستجوی پیشرفته)

آمار انجمن
» اعضا: 1,251
» آخرین عضو: augustays60
» موضوعات انجمن: 128
» ارسال‌های انجمن: 149

آمار کامل

کاربران آنلاین
در حال حاضر 13 کاربر آنلاین وجود دارد.
» 0 عضو | 13 مهمان

آخرین موضوع‌ها
What are some good sexy c...
انجمن: روانشناسي تربيتي زير دوسال
آخرین ارسال توسط: DsreQfgdt
44 دقیقه‌ی پیش
» پاسخ: 0
» بازدید: 2
How to watch movies from ...
انجمن: روانشناسي تربيتي زير دوسال
آخرین ارسال توسط: DsreQfgdt
48 دقیقه‌ی پیش
» پاسخ: 0
» بازدید: 4
Any good movies to instan...
انجمن: روانشناسي تربيتي زير دوسال
آخرین ارسال توسط: DsreQfgdt
51 دقیقه‌ی پیش
» پاسخ: 0
» بازدید: 2
What websites can you wat...
انجمن: روانشناسي تربيتي زير دوسال
آخرین ارسال توسط: DsreQfgdt
54 دقیقه‌ی پیش
» پاسخ: 0
» بازدید: 2
Watch movies from hard dr...
انجمن: روانشناسي تربيتي زير دوسال
آخرین ارسال توسط: DsreQfgdt
58 دقیقه‌ی پیش
» پاسخ: 0
» بازدید: 2
Where can I watch movies ...
انجمن: روانشناسي تربيتي زير دوسال
آخرین ارسال توسط: DsreQfgdt
1 ساعت پیش
» پاسخ: 0
» بازدید: 1
What would be the best we...
انجمن: روانشناسي تربيتي زير دوسال
آخرین ارسال توسط: DsreQfgdt
1 ساعت پیش
» پاسخ: 0
» بازدید: 2
How can I watch movie
انجمن: روانشناسي تربيتي زير دوسال
آخرین ارسال توسط: DsreQfgdt
1 ساعت پیش
» پاسخ: 0
» بازدید: 1
Best way to watch movies ...
انجمن: روانشناسي تربيتي زير دوسال
آخرین ارسال توسط: DsreQfgdt
1 ساعت پیش
» پاسخ: 0
» بازدید: 1
What is the best way to w...
انجمن: روانشناسي تربيتي زير دوسال
آخرین ارسال توسط: DsreQfgdt
1 ساعت پیش
» پاسخ: 0
» بازدید: 3

 
  عواملي كه منجر به كند نويسي مي شود؟
ارسال کننده: a.a - 2017/11/05، 05:53 AM - انجمن: انجمن اختلالات يادگيري ومشكلات مربوط به آن - بدون پاسخ

- ضعف عضلات انگشت

- بد گرفتن مداد
- کوتاه بودن مداد
- بد نشستن و ارتفاع صندلی
- بد گذاشتن کاغذ روی میز
- چپ دستی
- گذاشتن سر روی میز و نزدیک دفتر و کتاب موقع نوشتن
- برتری چپ چشمی وبرتری راستی
- نارسایی بینایی و ضعف بینایی چشم
- سرعت عمل پایین در انجام کارهای ظریف وشخصی خودش است.مثل لباس پوشیدن و دگمه بستن و...
- زیاد بودن مطالب درسی
- نداشتن فرصت برای یادگیری  وتمرین و رقابت با دوستان
- انجام دادن تکالیف توسط والدین
- توقع زیادی و جاه طلبی کودک و والدین
- فقدان انگیزه به یادگیری
- سرکوفت زدن به دست خط و عدم دادن پاداش به میزان تلاش کودک

چاپ این مطلب

  چطور مي توانم از دست به بيني بردن كودكم جلوگيري كنم ؟
ارسال کننده: a.a - 2017/11/01، 06:31 AM - انجمن: سوالات اختصاصي كاربران - بدون پاسخ

ا1-اشکال این عمل را برای کودک شرح دهید:توجه کودک را به کاری که می‌کند جلب کنید، دستمالی در اختیار او قرار دهید و از وی بخواهید برای تخلیه حفره بینی‌اش از دستمال استفاده کند. این تذکرات را در صورت نیاز تکرار کنید. اگر انگشت داخل بینی کردن یک عادت تازه در وی است، احتمال دارد چیزی داخل بینی کودک باشد، مانند مخاط اضافه که باعث آزار وی می‌شود. اگر عادتی است که مدتهاست آن را انجام می‌دهد، ممکن است ناخودآگاه این کار را انجام می‌دهد. پس هر زمان که انگشت‌اش را داخل بینی کرد او را متوجه کنید و از او بخواهید دستش را بشوید.برایش توضیح دهید که این عادت تمیزی نیست و باعث زخم و عفونت داخل بینی می‌شود، حتی چون موجب پخش میکروب‌ها می‌شود می‌تواند باعث بیماری دیگران هم بشود.

2-از ابزار و لوازم موجود برای ترک این عادت کمک بگیرید،محصولات زیادی برای ترک این عادت در فروشگاه‌ها موجود است اما ساده‌ترین کار بانداژ کردن انگشت کودک است. به خصوص در مواردی که کودک ناخودآگاه مرتکب این عمل می‌شود نقش بازدارنده می‌تواند داشته باشد.

3-جایگزین کنید:گاهی اوقات کودکان این کار را برای مشغولیت انجام می‌دهند و برای رفع کسلی و ملولی مرتکب آن می‌شوند. اگر کودک شما زمان زیادی را بدون حرکت صرف تماشای تلویزیون می‌کند، مشغولیت دیگری برای او فراهم کنید. چون اگر دستان وی مشغول باشند کمتر تمایل دارد آنها را داخل بینی‌اش کند.
کمک بگیرید
4-انگشت داخل بینی کردن در نوع خود نمی‌تواند موردی جدی و نگران کننده باشد اما اگر دفعتا ایجاد شده باشد و به خصوص اگر همراه مشکلات دیگری مانند شب ادراری بروز کند باید پیگیری جدی تری بشود در این موارد حتما با پزشک متخصص مشورت کنید

5-نادیده بگیرید:اگر همه این راهها را تست کردید و فایده‌ای نداشت، این حرکت کودک را نادیده بگیرید فقط همیشه مراقبت کنید ناخن‌های کودک کوتاه باشد و تیزی‌های آن را نیز بگیرید.
 برخي اعمال كودكان بصورت طبيعي دربعضي از كودكان ديده وبه طور موقت هستند وبه مرور زمان ترك خواهد شد اين عمل نيز جز همين موارد است وجاي هيچ نگراني براي والدين نيست .

چاپ این مطلب

  چطور مي توانم كودك مودب تربيت كنم ؟
ارسال کننده: a.a - 2017/11/01، 06:23 AM - انجمن: سوالات اختصاصي كاربران - بدون پاسخ

شما مي توانيد با آموزش يك سري از اصول به كودكان آنها را براي پا گذاشتن به دنياي بزرگسالي وآشنایی با مهارت هاي كلامي وارتباطي آماده كنيد  . وبه اين ترتيب شما مي توانيد با آموختن رفتارهای ساده مودبانه به کودکتان به او در ارتباط با دیگران کمک كنيد .کودکان معمولا به طور عامدانه بی‌ادب نیستند، در اغلب موارد مسئله این است که آنها اصول رفتار مودبانه را یاد نگرفته‌اند. وما به عنوان والدين وظيفه داريم به آنها بياموزيم .كه درزير به ذكر چند مورد از اصولي كه درزندگي بايد بياموزند آشنا مي كنيم

این 25 مورد خلاصه  آدابی است که کودک تا 8سالگی باید یاد گرفته باشد:
1-  هنگامی چیزی را می‌خواهی بگو: "لطفا".
2- هنگامی چیزی به تو می‌دهند، بگو: "متشکرم."
3- هنگامی که بزرگترها با یکدیگر حرف می‌زنند، میان حرف آنها نپر، مگه اینکه مسئله‌ای فوری مطرح باشد. آنها حواس‌شان به تو هست و وقتی حرف‌شان تمام شد به تو پاسخ خواهند داد.
4- اگر لازم است که توجه کسی را  فورا جلب کنی، گفتن عبارت "ببخشید" مودبانه‌ترین راه برای وارد شدن به مکالمه است.
5- اگر کوچکترین تردیدی درباره انجام کاری داری، اول از پدر و مادر اجازه بگیر تا بعد پشیمان نشوی.
6- دیگران علاقه‌‌ای به دانستن اینکه تو از چه چیزهایی بدت می‌آید، ندارند. نظرات منفی‌ات را برای خودت، یا بین خود و دوستانت نگهدار، و دائم به بزرگترها نق نزن.
7- در مورد خصوصیات جسمی دیگران اظهار نظر نکن، مگر اینکه بخواهی از آنها تعریف کنی که باعث می‌شود آنها خوششان بیاید.
8- هنگامی دیگران از تو می‌پرسند، حالت چطور است، به آنها پاسخ بده و بعد حال آنها را هم بپرس.
9- هنگامی در خانه دوستت هستی، به یاد داشته باش که از والدین دوستت به خاطر اجازه دادن به رفتن به خانه آنها تشکر کنی.
10- اگر دری بسته بود، پیش از وارد شدن، ابتدا به در ضربه بزن، و منتظر بمان تا ببین پاسخی داده می‌شود یا نه.
11- هنگامی که تلفن می‌زنی، اول خودت را معرفی کن و بعد بپرس آیا می‌توانی با شخص مورد نظرت صحبت کنی یا نه.
12- به دیگران احترام بگذار و اگر به تو هدیه‌ای دادند، بگو: "متشکرم." به جای ای‌میل زدن، نوشتن یک نامه دست‌نویس تشکر بسیار موثر است.
13- در مقابل بزرگسالان از کلمات ناشایست استفاده نکن. آنها خودشان همه این کلمات را بلدند و استفاده تو از این کلمات باعث ملال و ناخشنودی آنها می‌شود.
14- افراد را با نام‌های تحقیرآمیز صدا نزن.
15- دیگران را به هیچ دلیلی مسخره نکن. این کار باعث می‌شود در نظر دیگران آدم ضعیفی به نظر برسی، و دست انداختن دیگران کار نادرستی است.
16-حتی اگر یک بازی یا مراسم برایت خسته‌کننده است، آرام بنشین و خودت را علاقمند نشان بدهد. بازیکنان یا نمایش‌دهندگان دارند حداکثر تلاش‌شان را می‌کنند.
17-اگر به کسی تنه زدی، فورا بگو "ببخشید."
18-هنگام سرفه یا عطسه کردن دهانت را بپوشان و در جلوی دیگران فین نکن.
19- اگر می‌خواهی از دری عبور کنی، ببین آیا می‌توانی در را باز نگهداری تا کسی دیگری هم از آن رد شود.
20- اگر به پدر و مادر، معلم یا همسایه‌‌ای برخوردی که دارد کاری را انجام می‌دهد، از او بپرس کمک می‌خواهد. اگر جواب مثبت بود، به او کمک کن- به این ترتیب ممکن است چیز جدیدی یاد بگیری.
21- هنگامی که بزرگسالی از تو تقاضای انجام کاری را کرد، با روی گشاده و بدون نق زدن به او کمک کن.
22- هنگامی که کسی به تو کمک کرد، بگو: "متشکرم." این شخص احتمالا بار دیگر هم به تو کمک خواهد کرد. این امر به خصوص در مورد معلمان مصداق دارد!
23- از وسائل غذا خوردن درست استفاده کن. اگر نمی‌دانی که چطور با این وسائل غذا بخوری، از پدر و مادر تقاضا کن به تو آموزش دهند، یا دقت کن آنها از این وسائل چطور استفاده می‌کنند.
24- هنگام غذا خوردن روی ران‌هایت دستمال سفره بگذار و از آن برای پاک کردن دهانت در هنگام لزوم استفاده کن.
25- برای برداشتن چیزها از روی میز غذا خم نشو؛ از دیگران تقاضا کن آن را به تو رد کنند.

چاپ این مطلب

  چه بكنيم تا فرزندمان در انجام تكاليف سهل انگاري نكند
ارسال کننده: a.a - 2017/10/31، 12:31 PM - انجمن: سوالات اختصاصي كاربران - بدون پاسخ

اتاق تکلیف درست کنید
اگر می‌توانید برای کودک یک فضای آرام و کنترل شده برای انجام تکالیف اختصاص دهید. حواس‌تان باشد که در این فضا هیچ وسیله‌ای که باعث حواس‌پرتی کودک شود نباید وجود داشته باشد.

به او کمک کنید
هر زمان که کودک‌تان از شما کمک خواست به او کمک کنید. به او بگویید که این چالشی است که او باید بتواند از عهده آن بربیاید و می‌تواند روی کمک شما هم حساب کند. یکی از کمک‌های شما می‌تواند این باشد که درباره موضوعی از درس که او ابراز بی‌علاقگی می‌کند، یک نمایش یا حتی اردو راه بیندازید.

جایزه بگذارید
اگر کارهایش را انجام داد یا زمانی که به یک سؤال سخت پاسخ داد، جایزه‌ای هرچند کوچک برايش در نظر بگیرید. حتی اگر جایزه‌ای که می‌گیرد عصبانی‌اش کرد، شما آرامش‌تان را حفظ کنید و به سیستم پاداش‌دهی ادامه دهید.

زمان تعیین کنید
حواس‌تان باشد که زمان دیروقت را برای انجام تکالیف درنظر نگیرید و کمی بعد از آمدن از مدرسه و استراحت او را به اتاقی که باید تکالیفش را انجام دهد، راهنمایی کنید. اگر مشق را به دیروقت موکول کنید، کودک خسته خواهد شد و تمرکزش را برای مطالعه از دست خواهد داد.

از همکلاسی‌ها کمک بگیرید
اگر دوست یا همسایه‌ای دارید که همسن کودک‌تان است و از قضا درسخوان هم هست، می‌توانید از او کمک بخواهید و در هفته یکی، دو برنامه بچینید که آنها با هم درس بخوانند تا کم‌‌کم فرزندتان به درس علاقه پیدا کند.

قاطع باشید
با لحن قاطع اما مهربان به فرزندتان بگوييد كه نمي‌تواند با كوچك‌ترين بهانه‌اي مدرسه رفتن را تعطيل كند. به همين منظور برايش قانون بگذاريد؛ براي مثال اگر بهانه بیماری را برای نرفتن به مدرسه عنوان کرد بگوييد كه حتما بايد تب بالا يا علائم روشني از بيماري يا يك دليل قانع‌كننده و درست داشته باشد تا بتواند به مدرسه نرود.

چاپ این مطلب

  پرخاشگري دركودكان ابتدايي
ارسال کننده: a.a - 2017/10/31، 10:46 AM - انجمن: سوالات اختصاصي كاربران - پاسخ (2)

پسر بچه 7 ساله اي دارم كه مدام درمدرسه با بچه هاي ديگه درگير است و به آنها حرف هاي زشت مي زنه گاهي هم به بچه ها توحياط مدرسه زير پايي ميزنه تو كلاس دستش را به گردن بچه ها مي گيره زور ميگه همه مادر همكلاسي هاش را شاكي كرده خواهشا راهنمايي كنيد؟
یکی‌ از دلایل‌ بسیار مهم‌ پرخاشگری‌ در کودکان‌ یادگیری‌ است. یعنی‌ کودکانی‌ که‌ الگوهای‌ رفتاری‌ پرخاشگرانه‌ داشته‌ اند، همانند الگوهای‌ خود رفتار می ‌کنند. چنانچه‌ پدر یا مادری‌ خلق ‌و خویی‌ عصبانی‌ و پرخاشگر داشته‌ باشند، مسلماً فرزندشان‌ نیز پرخاشگر خواهد شد. این‌ رفتار توسط‌ کودک‌ یاد گرفته‌ می ‌شود. از آنجا که‌ کودکان‌ با والدین‌ همانند سازی‌ می ‌کنند، بنابراین‌ بسیاری‌ از رفتارهای‌ پدر و مادر ناخودآگاه‌ توسط‌ فرزندان‌ فرا گرفته‌ می ‌شود. توضیح‌ این‌ که‌ فرایند همانند سازی‌ کاملاً ناخودآگاه‌ صورت‌ می ‌پذیرد.

نکته‌ دیگر این‌ که‌ حتماً لازم‌ نیست‌ والدین‌ با خودِ کودک‌ پرخاشگری‌ کرده‌ باشند؛ چنانچه‌ او شاهد رفتارهای‌ خشونت ‌بار پدر و مادر با افراد دیگر نیز باشد، این‌ گونه‌ رفتار را فرامی‌ گیرد. بنابراین‌ کودکان‌ از طریق‌ مشاهده، رفتارهای‌ والدین‌ را می ‌آموزند.درغير اينصورت جز يك اختلال رفتاري محسوب شده وحتما بايد به يك رفتار درمانگر مراجعه تا ضمن بررسي جسماني وروحي او با طي كردن جلسات اصلاح رفتار رفتار او اصلاح گردد.

ر این اساس می توان رفتارهای مختلف والدین کودکان پرخاشگر را به الگوهای زیر تقسیم کرد:
۱-عدم تشویق رفتارهای مناسب کودک:
درخانواده هایی که کودکان نافرمانی، پرخاشگری و رفتار مقابله جویانه بروز می دهند، مشخص شده که والدین هیچ توجه، تشویق و پاداشی برای رفتار خوب فرزند خود قائل نمی شوند. بنابراین کودک هم هیچ دلیلی برای ارائه رفتار خوب ندارد. زیرا می داند که پدر و مادر پاسخی به این رفتار وی ندارد. در عوض والدین به رفتار نادرست و نامناسب وی با عصبانیت و خشونت پاسخ می دهند. بنابراین کودک هم برای جلب توجه آن ها، حتی توجه منفی، شروع به نافرمانی و پرخاشگری می کند.
۲- در نظر نگرفتن تنبیه مناسب برای رفتارهای بد کودک:
در بعضی خانواده ها بسیاری از والدین نمی توانند شیوه مناسبی برای تنبیه فرزند خود اتخاذ نمایند و کودکان در این قبیل خانواده ها در قبال رفتار صحیح و مناسب خود تشویق نمی شوند و همچنین به خاطر رفتار نادرستشان تنبیه مناسب دریافت نمی کنند. سرانجام این پرخاشگری، نافرمانی و رفتارهای مقابله ای در اثر مرور زمان به بخشی از شخصیت آینده کودک تبدیل می شوند. بعضی از والدین به فرزند خود اجازه هرگونه رفتار نامناسبی را می دهند و ناگهان آن ها را به شدت تنبیه می کنند. چنین رفتار بی ثباتی از سوی والدین باعث می شود که کودک هنگام بلوغ و در بزرگسالی به انجام رفتارهای ضد اجتماعی شدیدتر و خطرناک تری دست بزند.
۳- استفاده بیش از حد از تنبیه:
استفاده زیاد از تنبیه، روشی است که به جای حل مشکلات، سبب افزایش آن ها می شود. والدین که بیش از حد از تنبیه برای کنترل فرزند نافرمان خود استفاده می کنند، اعتقاد دارند که تنبیه هیچ اثری ندارد و کاملاً هم درست می گویند. این کودکان نسبت به تنبیه مصونیت پیدا می کنند، زیرا هیچ راهی برای فرار از این برخورد ندارند، استفاده زیاد از تنبیه به کودک می آموزد که برای فرار از مجازات به خاطر رفتار ناهنجارش، دروغ بگوید. در خانواده هایی که شیوه اصلی تربیت کودک، تنبیه افراطی است، کودک احساس ترس از والدین می کند و از آن ها دوری می نماید. تنبیه اگرچه باعث توقف رفتار نامناسب امروز می شود اما سبب تغییر رفتار کودک در روزهای بعد نمی گردد و انگیزه کودک برای بروز رفتار نامناسب را به هیچ وجه از بین نمی برد.
۴- ناهماهنگی در پیگیری یک روش تربیتی
بعضی والدین دائماً در حال شروع، توقف و تغییر برنامه های تربیتی کودک خود هستند. این ناهماهنگی در برنامه ها به مرور باعث وخیم تر شدن مشکلات رفتاری کودک می گردد. اگر قوانین خانه، هماهنگ و ثابت نباشد، کودک متوجه می شود که گاهی اوقات می تواند قوانین را زیرپا بگذارد. به عبارت دیگر، عدم فرمانبری وی گاه گاهی تقویت می شوند و رفتارهایی که تقویت یا تشویق نامرتب دریافت می کنند، سرانجام نسبت به هرگونه تغییر مقاومت خواهند کرد. هر زمان که تصمیم بگیرید، قواعد و تشویق ها و جریمه هایی را که در خانه مشخص کرده اید، نادیده بگیرید، در حقیقت برخی از رفتارهای مقابله جویانه کودک خود را تقویت کرده اید.
۵-تشویق رفتارهای نامناسب
بسیاری از والدین ناآگاهانه کاری می کنند یا حرفی می زنند که باعث تشویق رفتار نامناسب فرزند خود می گردد. برای مثال گاهی اوقات والدین به نافرمانی کودک می خندند یا هنگام صحبت با دیگران، ناگهان حرف خود را قطع می کنند تا به سخنان فرزند خود که مرتب باعث توقف صحبت آن ها دیگران می شوند توجه نمایند. در مواردی دیگر والدین به قشقرق های کودک با یک بوسه یا بغل کردن وی پاسخ می دهند و یا هنگامی که کودک در فروشگاه شروع به گریه و زاری می کند برای او شکلات یا خوراکی می خرند. در تمامی این موارد، خنده والدین، توجه و پاداش ها باعث تقویت رفتارهای نامناسب کودک می شود. همچنین مواقعی که والدین به واسطه گریه و زاری یا اعتراض کودک، دست از خواسته خود بر م یدارند، نافرمانی کودک تقویت خواهد شد. در این صورت کودک یاد می گیرد که اگر مقاومت یا اعتراض کافی کند، می تواند به خواسته خود برسد .

چاپ این مطلب

  اگر فرزندمان را در حین دکتر بازی دیدیم...
ارسال کننده: a.a - 2017/10/31، 08:06 AM - انجمن: سوالات اختصاصي كاربران - بدون پاسخ

 سلام من یه دختر شش ساله و يك پسربچه 4ساله دارم.تازگی متوجه شدم دارن باهم دکتر بازی میکنن.خیلی نگرانم.به الت تناسلی هم دست نمیزدن ولی خیلی نگرانم به اونجام برسه.لطفا راهنماییم کنید؟

یادتان باشد در این جور مواقع، دعوا و سرزنش اصلا راه حل مناسبی نیست، تصور نکنید این جور رفتارها با غرض و قصد جنسی صورت گرفته، در صورت دیدن این صحنه ها، فورا نزد بچه ها رفته و از آنها بخواهید که آمپول را به دستشان بزنند و یا دندان های همدیگر را معاینه کنند، خلاصه حواس بچه ها را پرت کنید و ماجرا را خاتمه دهید، بعد سر فرصت با فرزندتان صحبت کنید و محدوده بازی را برایش مشخص کنید و به او بگویید که می دانید او نقش دکتر و یا بیمار را بازی می کرده و فقط بازی بوده، اما او دیگر بزرگ شده و نباید عضو خصوصی خود را در معرض دید دیگران قرار دهد.

شما به عنوان والدين مي توانيد با انجام پيشنهادات زير از اين عمل جلوگيري كنيد:


1)کودک را در آغوش بگیرید و اجازه دهید علاقه و محبت شما را از این طریق درک کند . کودکان نیاز به برقراری تماس‌های جسمانی با والدین و اعضای خانواده‌ی خود دارند .

2)به تدریج به فرزندتان تفاوت و خصوصی بودن بعضی از اندام‌های بدنش را یاد بدهید . برای مثال ، بینی عضوی از صورت است و دست زدن به آن اشکالی ندارد ، ولی آلت‌تناسلی اندامی خصوصی است و دیگران نباید به آن دست بزنند

3)سعی کنید هنگامی که درباره‌ی اعضای بدن اعم از سر ، دست ، پا و آلت تناسلی صحبت می‌کنید، احساس گناه، شرمساری و خجالت نداشته باشید

4)به کودک یاد بدهید که اگر کودک دیگری قصد داشت آلت تناسلی او را ببیند ، با مخالفت کردن و گفتن این‌که: “این قسمت از بدن من کاملا خصوصی است” ، مانع از انجام این کار شود

5)چنان‌چه فرزندتان با کودک غیر هم‌جنس خودش بازی می‌کند و متوجه‌ی تفاوت جنسی خودش با او می‌گردد ، سعی کنید تفاوت دختر و پسر را خیلی ساده و راحت برایش توضیح دهید.

چاپ این مطلب

  مسايل جنسي كودكان 7 تا 11 سال
ارسال کننده: a.a - 2017/10/31، 07:34 AM - انجمن: سوالات اختصاصي كاربران - بدون پاسخ

 با سلام پسرم تازه رفته تو 6 سال توی سرویس مهد بوده که شلوار دوستش که دختره در اورده.چیکارش کنم؟



پاسخ:
 اصولا كودكان دراين سنين از نشان دادن وديدن اعضاء تناسلي خود وديگران لذت برده وليكن جاي هيچ نگراني نيست دراين سن جز امور طبيعي محسوب ميشود وليكن والدين بايد توجه داشته باشند كه با اطلاع رساني دقيق وشفاف به كودك هماهنگ با سن كودك وپاسخگويي صحيح به سوالات كودك  را درهمان موقع كه كودك سوالي از آنها مي پرسد وعدم پاسخگويي بصورت كنايه اي يا غير شفاف با كودك صحبت نكنند وهمچنين جهت دهي  صحيح كودك وهواس پرت كردن هاي به موقع وسرگرم كردن كودك بسيار مهم تلقي ميشود.اصولا كودكان دراين سنين نسبت به ديدن مسايل جنسي ، لمس  ويا ديدن اعضاء لخت بدن جنس مخالف ، فيلم ها وتصاوير لخت كنجكاوي خاصي نشان مي دهند.كه اصولا با رفتار مدبرانه والدين وجهت دهي صحيح وبموقع آنها حل خواهد شد وجاي نگراني نيست.

چاپ این مطلب

  با كنجكاوي هاي جنسی كودكان چه بكنيم ؟
ارسال کننده: a.a - 2017/10/30، 12:04 PM - انجمن: انجمن اختلالات جنسي كودكان - بدون پاسخ

وقتي بچه ها، دنياي بيروني خود را كشف مي كنند، نسبت به بدن خود و اعضاي خصوصي بدن همجنس و يا غير همجنس خود نيز به طور طبيعي كنجكاو مي شوند. شكل اعضاي تناسلي پسرها براي دخترها جالب است و بر عكس.
اگر بچه اي خواهر و برادر نداشته باشد يا در روند زندگي فرصت ديدن اندام برهنه جنس مخالف را نداشته باشد اين كنجكاوي تشديد مي شود. اين كنجكاوي جنسي در كودكان طبيعي است و بيشتر والدين هنگام رويارويي با آن براي اولين بار مي فهمند كه واقعا بايد براي رفتار فرزند خود حدودي را تنظيم كنند تا بداند از نظر اجتماعي كدام يك از رفتار هاي او در خصوص مسائل جنسي قابل قبول است.
با ذكر اين مقدمه شايسته است در اين زمينه نكاتي كوتاه بيان گردد تا فضاي روشنتري از بحث داشته باشيد.
اولاً : تصوري كه كودك از دستكاري و يا نگاه كردن به آلت جنسي كودك ديگر دارد با تصور بزرگتر ها از اين مسئله تفاوت زيادي دارد. اين رفتارها بيش از آنكه جنبه جنسي داشته باشد، جنبه كنجكاوي دارد. دستكاري آلت تناسلي و كنجكاوي فرزندان براي شناخت اين عضو از بدن را بايد از مقوله مسايل جنسي جدا نمود. معمولاً اين گونه رفتارها، از ديد كودكي در سن و سالي كه بدان اشاره نموديد جنبه اخلاقي ندارد؛ لذا هر گونه برخورد نسنجيده اي ممكن است سبب گيجي او شده و موجبات احساس گناه و افسردگي وي را فراهم سازد. مهمتر از همه اينكه ممكن است پس از اين برخورد نادرست، براي پرسش ها و ابهام هاي جنسي خود به ديگراني مراجعه كند كه يا به دليل ناآگاهي و يا غرض ورزي ، اطلاعات نادرستي در زمينه مسائل جنسي به او منتقل نمايند كه درنتيجه آن، در آينده وي را با مشكلاتي مواجه خواهد ساخت (البته اين رفتار ها چنانچه كنترل نشود مي تواند زمينه انحراف جنسي كودك را در آينده فراهم سازد پس بايد با بكار گيري روش ها مناسب سعي در تغيير رفتار كودك داشته باشيد).
ثانياً : ارتباط برقرار كردن والدين با فرزندان خود در مورد مسايل جنسي از جمله وظايف تربيتي والدين است كه شايسته است در برقراري و حفظ آن جهت جلوگيري از زمينه بسياري از انحرافات و گناه ها كوشيد. نگاه ضد اخلاقي برخي والدين به اين مسأله و برخورد شديد و خشن آنها پيامدهاي نامطلوبي را به ارمغان خواهد آورد ؛ زيرا چنين موضوع روان شناختي را تبديل به موضوعي اخلاقي كرده و كودك را حساس تر نموده و باعث تثبيت وي در عمل مورد نظر مي گردد.
ثالثاً: در بيان نكاتي كه در زمينه مسائل جنسي لازم است به كودك انتقال پيدا كند،‌ بايد از روش هاي غير مستقيم استفاده كرد و كمتر به روش هاي مستقيم متوسل شد(در ادامه به برخي از اين روش ها اشاره مي شود).
چه بايد كرد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
1. ممكن است مهمترين دليل چنين رفتاري از سوي كودكي در سنيني كه بدان اشاره نموديد، كنجكاوي وي براي آشنايي با اعضاي بدن خود باشد كه از نوپايي در وي وجود داشته و در حدود سنين 3 تا 4 سالگي در قالب دستكاري و در سنين بالاتر درقالب دكتر بازي و ... خود را نشان مي دهد، بنابراين در چنين زماني هول نشويد، او را سرزنش نكنيد، ‌از تنبيه كودك پرهيز كنيد؛ تنها كاري كه شما بايد در چنين موقعيتي بايد انجام دهيد اين است كه به گونه اي برنامه ريزي كنيد كه او ديگر در موقعيتي كه با كودكان مورد نظر تنها قرار نگيرد.
2. همانطور كه بيان كرده ايد، كودك شما به دليل قرار گرفتن در محيط ناسالم به چنين رفتارهايي عادت كرده است، بنابراين پس از آنكه كودك از چنين محيطي خارج شود، خود به خود رفتار او اصلاح مي شود.تنها راه اصلاح رفتار كودك اصلاح محيط اطراف او مي باشد؛ بنابراين لازم است موقعيت هايي كه كودك در آن دست به چنين رفتاري مي زند را شناسايي كنيد و كودك را براي مدتي از آن مكان ها دور كنيد.
3. بهتر است به طور نامحسوس مراقب خلوتهاي چنين كودكاني بود. شايسته است مكان خلوت آنها مثل اتاق مستقلشان به گونه اي باشد كه از چشم والدين دور نمانند و والدين گاه گاهي به عناوين مختلف كه رنگ مداخله به خود نگيرد، سركشي هايي داشته باشند تا فرزندان از خلوت خود احساس امنيت براي انجام اين عمل نكنند.
4. كودك را براي مدت زمان طولاني از كودكانی كه با او دست ورزي مي كرده است دور كنيد.
5. براي مدتي به كودك شلواري بپوشانيد كه در آوردن آن بدون كمك والدين براي او امكان پذير نباشد.( به عنوان مثال شلواري كه داراي كمربند است براي اين كار مناسب است).
6. به كودك خود آموزش دهيد كه بدن او خصوصي است و ديگران حق دست ورزي با برخي از اعضای او را ندارند.( بهتر است براي بيان اين نكته از شيوه هاي غير مستقيم استفاده كنيد).

7. در مسافرت هاي بعدي خود با دقت و بدون ايجاد حساسيت روابط فرزند خود با كودكان مورد نظر را كنترل كنيد.
نكته پاياني :
خواهشمنديم از طريق نگراني هاي مختلفي كه زاييده ترس از چنين موضوعي مي باشد ناخواسته مسيري مخالف را در تربيت جنسي كودك نپيماييد؛ زيرا هر گونه كم حوصلگي و اقدام عجولانه در اين زمينه آسيب زا خواهد بود.
پرسشگر گرامي موضوع مورد نظر را با خواهر و برادر خود درميان گذاريد و از آنان بخواهيد تا ماهواره را از دسترس كودكان خود دور كنند. در ضمن تاكيد مي كنم كتاب هاي پيشنهادي که در ذیل می آید را با دقت بخوانيد.
كتب پيشنهادي براي مطالعه، در مورد تربیت جنسی کودک :
1. كليد هاي آموزش و مراقبت از سلامت جنسي در كودكان و نوجوانان،‌دكتر كريستال دفريتاس، ترجمه سارا رئيسي طوسي
2. تربيت جنسي در اسلام ،حافظ ثابت .
3. خانواده و مسايل جنسي كودكان ،دكتر علي قائمي

چاپ این مطلب

  ترس از مدرسه دركودكان ابتدايي وراهكارهاي پيشنهادي
ارسال کننده: a.a - 2017/10/29، 11:25 AM - انجمن: سوالات اختصاصي كاربران - بدون پاسخ

بعضی کودکان ۶ ساله به طور عجیبی از مدرسه می ترسند و به مادرشان می گویند: «من به مدرسه نمیروم و در خانه می مانم» ترس این کودکان ممکن است دلایل متعددی داشته باشد از جمله ترس از سوارشدن سرویس ، دعوا کردن با دوستش ، توبیخ شدن توسط معلم ، قادر نبودن به بستن بندهای کتانی (کفش)یا مسخره کردن او به خاطر عینکش.

درمرحله اول مي توانيد با معلم او صحبت کنید و شیوه جدیدی را برای حل مشکل کودکتان پیدا کنید.
به عنوان مثال اگر او را مسخره می کنند، به معلمش بگویید تا با بچه های دیگر صحبت کند.
اگر از سرویس مدرسه می ترسد با راننده سرویس تماس بگیرید و از او بخواهید که فرزندتان را با اسم صدا کرده و به او خوشامد گوید و اجازه دهد که ردیف جلو بنشیند.
من مثل کودکان دیگر باهوش نیستم هنگامی که کودکان برای سلامت جسمانی و عقلانی به مراکز سنجش سلامت مراجعه میکنند، اضطراب آنها به طور فزاینده ای زیاد می شود.
در این مراکز کودکان ۵-۶ ساله ای هستند که احساس بدی درباره موفقیتشان در مقایسه با دیگر همکلاسی هایشان دارند.
درمراحل بعدي چنانچه مشكل ترس از مدرسه حل نشده باشد ميتوانيد از راه حل هاي زير استفاده كنيد.

راه حل هاي پيشنهادي براي رفع اين مشكل :

1)اگر فکر می کنید که فرزندتان به کمک بیشتری نیاز دارد، به معلمش بگویید به او توجه وکمک بیشتری کند یا یک معلم خصوصی برایش بگیرید.
2)به جای این که سعی کنید خودتان معلم کودکتان شوید همانند یک راهنمای خوب عمل کرده و به آن کاری که فرزندتان خوب انجام می دهد، تکیه کنید.
3)او را مطمئن سازید که در صورت اشتباه انجام دادن کاری هیچ مساله ای پیش نمی آید و تنها انتظاری که از او دارید این است که سعی کند بهترین باشد.
4)علت نرفتن به مدرسه را دریابید کشف کنید چه عاملی در مدرسه آنقدر کودکتان را آزار می دهد که ازرفتن به آنجا خودداری می کند.
5)با کودک صحبت و او را تشویق کنید تا تمام خبرها و اتفاقاتی را که باعث می شوند او به مدرسه نرود برای شما بگوید، این روش را هم بیازمایید.
6)از کودک بخواهید فهرستی از آنچه در مدرسه مورد علاقه اش است و آنچه را که دوست ندارد با ذکردلیل برای شما بگوید.
ببینید آیا نشانه هایی از این که کودک از مدرسه رفتن نمی ترسد ولی از ترک خانه واهمه دارد می بینید یا خیر؟ ممکن است شما نتوانید به حل و رفع مشکل بپردازید، ولی می توانید به کودک کمک کنید با احساساتش کنار بیاید.
7)با نشان دادن علاقه تان و درک مسائلش به او اطمینان خاطر بدهید.
8)با دوستان و برادر و خواهرهای کودک صحبت کنید.
9)شما اغلب می توانید با پرسش ، از احساساتش آگاه شوید.
10)گاهی برادر یا خواهر بزرگتر می تواند اطلاعات مفیدی به شما بدهد یا شما را در حل و رفع مساله یاری کند.
11)با معلم کودکتان صحبت کنید.مشکل را با او در میان بگذارید.سرآغاز این رفتار چه آموزشی و چه احساسی باشد، معلم باید از قضیه اطلاع داشته باشد و حتی ممکن است ،بتواند در حل و رفع آن مشکل کمک بزرگی برای شما باشد.کودک را به مدرسه و محیط آن علاقه مند کنید این راهها را برای تشویق کودک به منظور به مدرسهرفتن بیازمایید.با نظری مساعد درباره مدرسه صحبت کنید.
12)روزهایی را که قرار است اتفاق خاصی در مدرسه بیفتد یا برنامه خاصی در مدرسه وجود دارد در تقویم علامت بگذارید، مثلا به کودک بگویید: «این هفته قرار است تمام بچه های کلاستان را برای بازدید از یک ایستگاه آتش نشانی ببرند.
فکر می کنی چه چیزهای تازه ای ببینی؟ یادت باشد همه چیز را برای من تعریف کنی».
با دقت کافی وارد عمل شوید اگر دلیل خاصی برای دوست نداشتن یا احساس ناراحتی فرزندتان نسبت به مدرسه وجود ندارد لازم است که شما کمی هوشیارتر و تیزبین تر باشید.
12)درباره هر کدام از روزهای مدرسه اش با او صحبت کنید و عکس العملش را ببینید.
اگر در کشف (یافتن) آنچه که باعث نارضایتی اش می شود به شما کمک کرد، شما نیز در حل این مشکل به او یاری دهید تا به اختیار خود بتواند به خودش کمک کند.همچنین با معلمش درباره روشهایی که ممکن است نظر او را نسبت به مدرسه عوض کند، صحبت کنید.
در حقیقت با کار گروهی می توان ، نگرانی کودکان را درباره مدرسه کم کرد از جمله تشویق های معلم
، داوطلب شدن دانش آموزان ، زنگ تفریح برای استراحت و حتی اختصاص دادن ساعتی در هر هفته برای صحبتکردن مدیر مدرسه با شاگردان.
بنابراین با استفاده از این روشها کودکان  ۶ يا 7 ساله دیگر احساس نگرانی و اضطراب برای مدرسه رفتن ندارند و روز به روز احساس راحتی و رضایت بیشتری خواهند کرد.

چاپ این مطلب

  برای کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه- بیش فعالی (ADHD) در خانه چه کار کنیم؟
ارسال کننده: a.a - 2017/10/15، 07:01 AM - انجمن: انجمن كودكان بيش فعال - پاسخ (1)

  •  به کودکتان محبت زیادی نشان بدهید. کودکان نیاز دارند که بشوند که دیگران آن ها را دوست دارند و تحسین می کنند. تمرکز کردن فقط بر روی جنبه های منفی کودکتان، می تواند به روابط شما آسیب وارد کند و اعتماد به نفسشان را تحت تأثیر قرار دهد. اگر کودکتان زمان های سختی را پشت سر می گذراند، یک لبخند، یک ضربه دوستانه بر روی شانه و بغل کردن می تواند نشان بدهد که شما مراقب کودکتان هستید.
  • زمان هایی را برای لذت بردن از کودک خود صرف کنید. تلاش کنید تا قسمت هایی از شخصیت کودکتان را که خیلی دشوار نیست، بپذیرید و تحسین کنید. یکی از بهترین راه ها برای انجام این کار این است که زمان هایی را با هم صرف کنید. این زمان ها باید خصوصی باشد، به گونه ای که در این زمان ها دیگر کودکان یا بزرگسالان مداخله نکنند.
  • روش هایی برای بهبود اعتماد به نفس و حس نظم و انضباط پیدا کنید. کودکانی که مبتلا به اختلال نقص توجه- بیش فعالی (ADHD) هستند، اغلب به بهترین نحو پروژه های هنری، کلاس های موسیقی یا رقص، کلاس های هنرهای رزمی از قبیل کاراته یا تکواندو را انجام می دهند. اما آن ها را مجبور نکنید تا فعالیت هایی را انجام دهند که فراتر از توان آن هاست. همه کودکان استعدادها و علاقه مندی های خاصی دارند که می تواند پرورش داده شود. موفقیت های مکرر کوچک، می تواند اعتماد به نفس را افزایش دهد.
  • بر روی سازمان دهی کار کنید. به کودکتان کمک کنید که وظایف روزمره خود را سازمان دهی کند و مطمئن باشید که در یک مکان کاملا ساکت مطالعه می کند. اشیا داخل اتاق را دسته بندی کنید و در مکان هایی کاملا مشخص نگهداری کنید. در کمک کردن به کودکتان برای این که محیط خود را سازمان دهی شده و منظم حفظ کند، تلاش کنید.
  • از کلمات ساده استفاده کنید. آرام و متمرکز صحبت کنید. در یک زمان فقط یک دستور بدهید. قبل از این که به کودکتان دستور بدهید یا در زمانی که می خواهید به کودکتان دستور بدهید، ارتباط چشمی مستقیمی با کودک برقرار کنید.
  • سعی کنید یک برنامه منظم برای وعده های غذایی، چرت زدن ها و خواب مشخص کنید. از یک تقویم بزرگ برای مشخص کردن فعالیت های خاصی که قرار است انجام شود، استفاده کنید. کودکانی که مبتلا به اختلال نقص توجه- بیش فعالی (ADHD) هستند، برایشان سخت است که تغییرات را بپذیرند و با آن سازگار شوند. کودکانتان را از این که به طور ناگهانی از یک فعالیت به فعالیتی دیگر برود، بازداری کنید یا به آن ها هشدار بدهید.
  • مطمئن شوید که کودکتان استراحت کرده است. تلاش کنید که کودکتان را از خستگی بیش از حد محافظت کنید، زیرا خستگی معمولا علایم اختلال نقص توجه- بیش فعالی (ADHD) را بدتر می کند.
  • موقعیت های دشوار را شناسایی کنید. سعی کنید از موقعیت هایی که برای کودک شما دشوار است، اجتناب کنید، از قبیل نشستن در سخنرانی های طولانی مدت یا خرید از فروشگاه هایی که مجموعه ای از کالاهای خسته کننده در آن وجود دارد. به کودکتان کمک کنید تا مهارت های اجتماعی را به وسیله پاداش گرفتن و تشویق شدن در تعاملات مثبت با همسالان، یاد بگیرد.
  • از محرومیت یا عواقب مناسب برای نظم دهی استفاده کنید. محرومیت ها باید نسبتاً کوتاه باشد، اما برای این که بتواند کنترل خود را دوباره به دست بیاورد، به اندازه کافی طولانی باشد. همچنین از کودکان انتظار می رود که نتایج انتخاب های خود را بپذیرند. این ایده برای قطع کردن و خنثی کردن رفتار خارج از کنترل مناسب است.
  • صبور باشید. سعی کنید آرام باشید و زمانی که با کودک خود برخورد می کنید، آرامش خود را حفظ کنید، حتی وقتی که کودک شما خارج از کنترل است. اگر آرام باشید، احتمال زیادی وجود دارد که کودکتان شما را الگو قرار دهد و او هم آرام شود.
  • واقع بین باشید. در انتظاراتتان برای بهبود کودکتان واقع گرا باشید. مراحل تحول کودک خود را در ذهنتان تصور کنید.
  • برای خودتان استراحت در نظر بگیرید. اگر خسته شده اید و استرس دارید، والدی هستید که سودمندی کمتری دارید.

چاپ این مطلب